از آغاز زندگی انسان ، عشق در  نوزادی که پس از تولد آغوش مادر فریاد می زند پدیدار می شود و گاه در رنگی دیگر در صدای مادری  آمیخته می شود که با شب بیداری هایش آینده ی کودکش را نقش می زند... عشق گاهی به رنگ بازیهای کودکانه و دویدن ها و جست و خیزهای کودکیست و گاهی در چهره ی دلبری زیبا و دلفریب که انسان را دیوانه وار به زنجیر کشیده است پدیدار میشود .

عقل ، عشق را نرسیدن به آرزوهای دوردست میداند و انسان را از پیمودن راه و رسیدن به عشق باز می دارد.

در پایان تنها راه رسیدن به عشق ، گذشتن از خویش و راه رسیدن به عقل ، گذشتن از عشق ، به جا می ماند. 

انسان آگاهانه راه گذشتن از خویش را برای رسیدن به عشق برگزیده و سیاوش گونه پای در شعله های آتش نهاده و از جان می گذرد تا جاودانه ترین نام های جهان ، شیرین و فرهاد و لیلی و مجنون و ... جاودانه بماند .